Adoptiegedichten
- Geschreven voor Behonegn
- Dromen
- De boom
- Ik wacht
- Heel even bij je zijn
- Jij daar...
- Wachten
- Lieve schat...
- Nog heel even...
- Wachten (2)
- Blijdschap van een kind
Moge je veilig en
geborgen slapen,
tijdens een rustige nacht.
Moge je gezond en vredig ontwaken,
als het ochtendlicht naar je lacht.
Moge je je ouders
liefde voelen,
al ben je nog zo ver van hen vandaan.
Moge dat je
geruststellen en beschermen,
elke dag die je nog zonder hen moet gaan.
Ik bid dat God over je
zal waken,
en antwoord geeft op al je vragen.
nog even en dan
zullen je papa en mama,
jou niet alleen in hun hart,
maar ook in hun armen mogen dragen.
Van Marianne van Laere
Ik droomde mij "kinderen",
een huis, een gezin
Dochters en zonen, zo vrolijk en blij.
En ze kwamen tot leven in men hart, in men dromen
Ik droomde van kinderen, die groeiden in mij
Die droom, die is uitgekomen!
Ik droom van hun leven, hun toekomst, hun dromen
Ik droom van het kind dat geen toekomst meer heeft
En dat toch op de wereld mocht komen
Ik droom van het kind dat geen moeder meer heeft
Ik denk aan die moeder die, ondanks alles,
dit kind tweemaal de kans gaf op leven
Het niet afstond aan wanhoop of dood
Maar het afstond aan de toekomst, het Leven
Ik droom van de kinderen die ik toch nog zo kreeg
En zie ze groeien in men huis en mijn hart
En men dromen
Zo “eigen” als “eigen” maar enigszins is
In liefde verwacht en eindelijk gekregen
En als ik hier voor mij uit zit te dromen
En kijk naar mijn kinderen, hoe gezegend ze zijn
Trekt nog een kind aan mijn hart en mijn dromen…
En zo rest mij: die kinderen, die zonder toekomst
alléén,
Zoeken en wachten en bidden en dromen
Tot leven te komen in de harten en dromen van mensen
als ik en jij
Waar ze leven en groeien en wachten en hopen
Tot iemand ze roept en zegt: jij hoort bij mij!
Met dank aan een goeie vriend: Eddy janssens
er was eens een boom
een grote boom
die met zijn brede takken
langs de waterkant stond
op een zekere dag
kwam er een man, gewapend met een mes
de boom hield van schrik het ruisen in
maar er was geen ontkomen aan
de man sneed de mooiste tak van de boom weg
en nam hem mee naar huis
een tijdje later kwam hij terug
en opnieuw werd de boom
angstig en bezorgd
en dacht
welke tak is er nu aan de beurt
maar de man ging zitten
aan de voet van de boom
en blies op een fluit
die hij van de takken had gemaakt
de boom luisterde en verstond het lied
hoor je me herken je me nog
ik ben van jou
uit jouw hout ben ik gesneden
ik zing voortaan mijn eigen lied
maar jou vergeten doe ik niet
ik leef en zing
en ik dank het aan jou
Het is ochtend,
een verlangen.
Misschien vandaag.
Een gesprek, een woord,
ik wacht
Het wordt middag
en het verlangen groter.
Nu zal het wel gebeuren,
een gesprek, een woord
en ik wacht
Het is avond.
Verlangen wordt verdriet.
Niet vandaag dus,
geen gesprek, geen woord,
maar ik wacht
Met dank aan Twijfel
Heel even zou ik al
eens bij jou willen zijn.
Voelen wat jij voelt,
weten wat jij weet.
Die armen om me heen
voelen,
dat ene zalige gevoel hebben.
Samen naar de sterren
kijken,
en vragen welke jij de mooiste vindt.
Jou een knuffel geven,
en woorden fluisteren.
Woorden gesproken door mijn hart,
Zinnen met zoveel betekenis, zoveel gevoel.
Wat
zou ik graag bij jou zijn
Gewoon omdat jij hier bent
Omdat je zoveel betekent
Omdat je in m'n hart zit
Hey jij daar
krullenbol,
met je grote donkere ogen.
We
kennen je nog niet, maar we missen je wel,
dat is niet gelogen.
Hoe is het daar, in dat verre land?
Wij
hier stellen het goed,
we volgen netjes de regels en houden alles in de
hand.
Er
gaat geen dag voorbij,
of er wordt hier over je gesproken en vertelt.
Al
snel zal jij ons zelf kunnen zeggen,
hoe je het stelt.
Liefs mama
Wachten op het
onbekende, het onbeminde,
wachten op het mooiste van de wereld.
Geduld, het ergste woord.
Maar dat geduld, wordt met iets mooi beloond.
Een wereld van verschil, tussen jou en mij,
maar liefde is het woord van ons allebei.
Laat mij jou voelen,
laat mij jou proeven.
Ik geef aan jou al mijn liefde,
in ruil voor een lach.
Ik wacht op die dag...
Met dank aan Patrick Stevens
...overal stil alweer,
Daarom schrijf ik iets voor je neer.
Al
zien we op deze moment weinig licht door de bomen,
Ooit komt de dag dat alles in orde zal komen.
En
wanneer het ooit zover zal zijn,
Dan pas zal ons gezin compleet aanvoelen en dat
vinden we, oh zo fijn.
Op een bureau hier ver vandaan,
liggen wat dossiers al klaar en met nog een laatste
handtekening,
zijn we verbonden met elkaar.
Jij, die nog niets
weet van ons bestaan,
wij, nog onwetend over jou leven.
Toch is onze toekomst daar op papier,
al zo innig met elkaar verweven.
De dagen kruipen om,
spanning loopt op,
het is soms moeilijk te verdragen,
al weet ik dat het niet lang meer duurt,
voor het antwoord komt op onze vragen
We houden van je, je
hoort al zo bij ons,
ons lieve, nog onbekende kind.
Maar heel binnenkort wordt het onbekende bekend,
waarna eindelijk ons leven samen begint.
Met dank aan Marianne van Laere
Wachten is heel
moeilijk,
misschien wel het moeilijkste dat er bestaat.
Juist als het nodig is te wachten en geduld te
hebben,
wil je allerhande doldrieste dingen doen,om het
wachten te bekorten.
Meestal echter zijn dat nogal domme dingen,
die de heleboel in de war schoppen.
Waardoor je uiteindelijk nog verwarder bent,
dan tijdens het wachten daarvoor.
Zie dat kind dat weent van blijdschap,
hij weent omdat het gelukkig is!
Hij heeft het goed getroffen,
maar er zijn er zoveel nog, die nog niet de zon
hebben gezien.
En dat juist is het wenen van dat kind,
de onmacht om te helpen,
de blijdschap van zijn geluk.
Met dank aan Patrick Stevens
Category: